Het aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag opgerichte
Matangi Quartet is een vaste speler op de kamermuziekpodia in Nederland en daarbuiten. In het verleden trad het al eens op met onder andere Herman van Veen en Youp van ’t Hek, maar vanavond staan ze op het podium met Kypski. Zijn band
C-Mon & Kypski bracht 23 oktober het album We Are Square uit, waarop de heren weer maximaal gebruik maken van hun oneindige creativiteit.
De soundclash op het podium wordt visueel in de zaal: de kraagjes en knotjes van Oud-Zuid meets het laid back Amsterdamse Vans-volk. Aanvankelijk lijken die twee werelden te ver uit elkaar te liggen. Beats van Kypski en de klassieke stukken van het kwartet wisselen elkaar af. Matangi opent met Mozart vs. Haydn, daarna draait Kypski zijn eigen Turn Of The Tides, gevolgd door Matangi dat O Albion van Thomas Ades speelt. Stuk voor stuk traktaties voor je oor, maar de overlapping lijkt zoek.
Echter, zodra Kypski het nummer Traveling Birds inzet vallen alle stukjes op zijn plaats. Een lome beat dreunt uit de speakers, al tokkelend live bespeeld door het kwartet. Het samenspel is bewezen, en vormt een van de hoogtepunten van de avond. Vanaf dan lijken Kypski en het Matangi Quartet elkaar pas goed aan te voelen. Stukken als The Fifth Season worden soepel afgewisseld met opzwepende C-Mon & Kypski nummers als Burning Hot en Cravings of a Solemn Soul. Een haast permanente lach verschijnt op het gezicht van Kypski terwijl het viertal steeds passievoller begint te spelen. Het Matangi Quartet laat zien dat zij een boegbeeld is van de nieuwe generatie: vingervlug, prachtig samenspel, waarbij de vioolgeluiden van alle kanten op je af lijken te komen.
Glimlachend deint de zaal mee. Fijne klassieke stukken met hier en daar een verdwaald elektronisch geluidje. Voor je er erg in hebt zijn er weer drie nummers gepasseerd en wordt het laatste nummer ingezet. Het opzwepende en zaalvullende Revenge of the Pinatas knalt als climax door de kleine zaal van het Concertgebouw. Plotseling eindigt het laatste nummer net zo abrupt als de muur van geluid begon. De zaal beseft pas na een seconde of vijf dat het toch echt afgelopen is en beloont het vijftal met een oorverdovend applaus. Over all een fijne show om bij te zijn.
Trouwens wel een dringend verzoek aan het Concertgebouw: doe wat aan het geluid. We zaten net iets rechts van het midden in de zaal, maar dat was al genoeg om het geluid alleen maar uit de rechter speaker te horen knallen. Ons linkeroor bleef bedrogen achter. Concerten als dit verdienen beter!
De avond werd trouwens georganiseerd door Entrée: een jongerenvereniging van het Concertgebouw en het Koninklijk Concertgebouworkest. Door middel van fikse kortingen en eigen initiatieven zoals dit project, slagen ze erin om een de concertzalen te vullen met een jonger publiek. Check
entreeweb.nl voor meer info.
Foto's door
Janus van den Eijnden
Foto's door Blend